आज मैले के सिकेँ?

मानिसले हरेक दिन केही न केही नयाँ कुरा सिकिरहेको हुन्छ चाहे त्यो देख्न सकिने भौतिक सीप होस् या देख्न नसकिने अमुर्त भावना नै किन नहोस्। मानिसलाई बुद्धिमान र सर्वसक्तिमान बनाउने एकमात्र कारण उसको कुनै कुरा प्रतिको लगाव नै हो। मानविय यहि व्यवहारले नै उसलाई केही न केही कुराहरू सिक्न प्रेरित गरिरहेको हुन्छ। फलस्वरुप उसले अभ्यास गर्दछ र सफलता प्राप्त पनि गर्दछ। तिनै अभ्यास र सफलताहरुले नै मानव समाजलाई आदिम ढुङ्गे युगबाट आजको उत्तरआधुनिक समाजको स्वरुपमा ढालेको छ। हरेक दिन केहि न केही नयाँ कुराको उत्पत्ती भई नै रहेका हुन्छ्न। फरक यत्ती हो कति कुरा मानव जीवनसङ्ग प्रत्यक्ष जोडिएका हुन्छ जसको फलस्वरुप बढी चर्चामा आउँछन त कतिपय कुराहरू चाहिँ सामन्य हुन सक्छन।

सधैँझैँ आजको मेरो दिनपनी सामन्य नै रह्यो भन्नुपर्छ, फरक यत्ती हो कि हिजो अस्ति हतार-हतार गर्दै झोला बोकेर विद्यालय जान्थेँ तर आज  तालिम लिन गएँ। बोर्डिङ्ग स्कुलमा पढाउने शिक्षकमध्य कमैले मात्र तालिम, गोष्ठी, सेमिनार आदिमा भाग लिने मौका पाउँछन् र त्यस्तै मौका विद्यालयले मेरो लागि पनि जुराइदियो। तसर्थ म मेरो विद्यालय र प्रशासनलाई धन्यवाद नदिइरहन सक्दिन। 'कक्षाकोठामा कसरी शान्तिपुर्ण र बालमैत्री सिकाई गराउन सकिन्छ' भन्ने विषयक तीन दिने उक्त तालिमको पहिलो दिन मैले आज प्रवाभकारी कक्षाकोठा व्यवस्थापन र student centered teaching methods का वारेमा जानकारी हासिल गरेँ। यो त रह्यो मलाई ट्रेनरहरुले सिकाएको कुराको नालिबेली, मैले आज वास्तवमा धेरै व्यवहारिक कुराहरू सिकेँ। धेरै स्कुलका धेरै साथिहरूसँग परिचय गर्ने मौका पाएँ। अनि महत्वपुर्ण कुरा त बिना फेसबुक र ट्विटर बिना नै नयाँ साथीहरुसँग घुलमिल र प्रत्यक्ष अन्तरक्रीया गरेँ।